Skip to content

Volharding of koppigheid

Hij doet het maar een paar weken. Maar dat kan me niet schelen. Het is by far mijn favoriete boom ever.

Ik wilde dus zo heel graag een eigen magnolia. In mijn achtertuin. Zodat ik er nog meer van kon genieten. Niet alleen als ik ergens langs fiets en mijn nek verdraai om net zolang te kijken tot het gevaarlijk wordt. Of met mijn auto sta te wachten voor een stoplicht en geen aandacht heb voor het groene licht, omdat ik naar de uitbundige bloemen kijk. Maar ook één voor mezelf. Zodat ik lekker kan zitten en kijken en genieten.

Dus vroeg ik zo’n boom voor mijn verjaardag. En kreeg die van mijn ouders in april 2010. Yes, wat was ik blij. Een flink gat in de grond, water er bij en een heleboel liefde. En nu maar genieten.

Niet dus.

Hij deed niks. Geen blaadjes, niet een enkele knop. Zo dood als een pier.

Het jaar daarna een nieuwe poging. Weer een magnolia cadeau. Weer dat gat. Dat water en heel veel liefde.
En weer geen resultaat. Noppes. Helemaal niets.

Ik begon te vermoeden dat ik iets fout deed. Misschien had ik de boom verdronken? Of juist te weinig water gegeven? Misschien was het gat te diep geweest? Of juist niet diep genoeg? Misschien was de kwaliteit van mijn aandacht onvoldoende?

‘Het is zo’n makkelijke boom, je kunt er eigenlijk niets fout aan doen’, had de kweker gezegd tegen mijn ouders toen ze voor de derde keer mijn verjaardagscadeau kwamen brengen. Ik was blij met nog een kans. Met mijn mooie cadeau. Maar minder blij met die uitspraak. Want wat zei dat eigenlijk over mij? Dat ik zo’n boom niet in leven kan houden? En dat niet één keer, maar jaar op jaar! Want ook dát jaar overleefde de magnolia niet.

‘Nog één poging’, zei ik in 2014 tegen mijn ouders. En anders moet ik me misschien neerleggen bij het feit dat ik geen groene vingers heb. Nog minder groen dan ik al dacht. En gelukkig wilden zij ook nog een keer meewerken aan dit inmiddels risicovolle project.

Ik had er geen echt goede reden voor, maar besloot de magnolia in de andere hoek van de tuin te zetten. En wow. Datzelfde jaar deed ‘ie al zo z’n best. En dit jaar, twee seizoenen verder, geniet ik intens van mijn favoriete boom die mijn tuin in de lente zet.

Noem het geduld, volharding of koppigheid. Dit is wat Laurence Stern daarover zei:

Als het een goede zaak betreft noemt men het volharding, bij een slechte: koppigheid.

Leave a Comment

You can use these HTML tags:
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

een × 1 =

Powered by WishList Member - Membership Software