Skip to content

Mijn eigen verhaal

Mijn eigen verhaal delen. Dat vond ik nooit zo nodig. Het gaat immers niet om mij in een training, het gaat om de deelnemers. Om hún ‘Daring Way‘. Niet om mijn struggles of overwinningen. Maar om hoe ik hen het best kan begeleiden.

En bovendien, als ik mijn eigen verhaal vertelde, zou ik dan niet overmand worden door emoties? Was ik dan nog wel in staat om goed te faciliteren?

In het krachtweekend van 2015 in Oostenrijk vroeg Nelleke Griffioen van De Berghut mij of ik mijn verhaal wilde delen met de groep. Als inspiratie. En om te laten zien dat wát je ook leert, en hoeveel je ook weet, dat iedereen, écht iedereen zijn struggles heeft en zijn eigen strijd moet voeren.

Ik moest er een tijdje over nadenken. En besloot het te doen mits het moment rijp was.

(Dat gaf me nog een uitweg 😉 ).

Op de laatste dag maakten we een bijzondere wandeling naar het Waldgeheimnis. Een meertje hoog in de bergen waarvan het onduidelijk is wanneer er water in staat en wanneer niet.

Toen we daar aan kwamen bleek het meer prachtig. En het stond vol met water. Een magische plek. Daar vertelde ik mijn verhaal aan de groep. Ik hield het niet droog, maar dat was oké. Ik ben immers niet alleen facilitator, maar ook mens.

Ik krijg soms wel reacties van mensen als ik mijn eigen verhalen en struggles deel: ‘wat bijzonder om te lezen dat jij ook je reflectiemomenten hebt…’ Nou en of, reken maar! Iedereen heeft zijn struggles en worstelingen.

En als iemand je zegt dat ‘ie er geen last meer van heeft, geloof het niet. Hij of zij is opgehouden mens te zijn.

De kunst van het leven en het leren is niet om alle antwoorden te hebben. Om alles te weten én in de praktijk te brengen voor je het aan een ander kan leren. Onmogelijk en ook niet nodig.

We hebben allemaal onze eigen weg te gaan. Onze eigen struggles en verhalen.

Dat houdt pas op als het leven ophoudt.

Powered by WishList Member - Membership Software