Skip to content

Koningsdag

Vroeger thuis deden we het zo. En bij mijn schoonfamilie was het niet anders. Koninginnedag vierden we op de bank voor de buis. Met een oranje tompouce. Lange tijd dacht ik dat ik de enige was van jonger dan 60 die deze traditie in ere houdt. Maar eerder deze week vertelde BNR radio (toch niet echt een zender voor babyboomers en ouderen van dagen), dat hun poll op twitter (ook niet echt een medium voor gepensioneerden) uitwees dat 31% Koningsdag gewoon thuis doorbrengt. Op de bank. Voor de pit.

Hoe vaak gebeurt het niet dat we denken dat we één van de weinigen zijn? Dat we de uitzondering zijn in een wereld waar iedereen zich anders gedraagt? Die anderen, die hebben coole partijtjes met hippe drankjes, ze zijn bij wilde festivals waar iedereen relaxt geniet van snoeiharde muziek, ze genieten met hun ondernemende kinderen van gezellige vrijmarkten op vrolijke kleedjes. Terwijl wij ons vorkje in het zoete oranje dekseltje van de plaatselijke vier-halen-drie-betalen aanbieding prikken, leven zij het leven voluit.

Het gekke is natuurlijk dat ik helemaal niet hou van mensenmassa’s. En dat daarom coole partijtjes niets voor mij zijn, want veel te veel warme opgezweepte mensen. En dat ik helemaal niet blij word van snoeiharde muziek, laat staan op plekken waar de modder tot je kuiten komt en een gele poncho in je overlevingspakket hoort.  Dat de uitstalling van zoldertroep van andere mensen mij niet inspireert, omdat die me vooral herinnert aan mijn eigen weggestopte dozen die nodig aan een uitzoekbeurt toe zijn. Dat ik vooral hou van mijn zachte bank, mijn comfortabele huis, mijn uitzicht op hoedjes en prinsesjes en ja, ook van oranje tompoucen.

Je kunt natuurlijk zeggen: ‘Ach joh, doe toch lekker wat je zelf wilt. Waarom trek je je zoveel aan van wat anderen doen?’ En ja. Dat hoor ik mijzelf ook zeggen. Maar waarom dan toch dat knagende gevoel? Dat zij voluit leven? (En ik dus niet?)

Ik denk dat het komt omdat we ons anders voelen dan anderen. Omdat we denken dat we de enige zijn. De enigen die thuis zijn en niet gezellig bij de rest. Dat onze voorkeur ons anders maakt. En we er daarom niet helemaal bij horen. En dat voelt beroerd. Dat gaat in tegen onze meest elementaire behoefte om in verbinding te zijn en onderdeel te zijn van iets wat groter is dan onszelf.

Gelukkig weet ik nu dat ik niet de enige ben. Er zijn hele volksstammen die net als ik houden van oranje gebak. Die elk jaar op Koningsdag om 10 uur de tv aan zetten. Zelfs 1 op de 3 onder BNR luisteraars behoort vandaag tot mijn tribe. Gezellig samen alleen op de bank.

Leave a Comment

You can use these HTML tags:
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

twaalf + dertien =

Powered by WishList Member - Membership Software